Ben küçük bir kız çocuğuyken babaannemlerin yol kenarında, doğanın cimri, güneşin comert davrandığı, kurak ve çıplak çölde öylece dikilen iki katlı ahşap evinde, dedemi beklerken yaptığımız yemekdi hinkal. Babaannemle dedem doğup büyüdükleri köyden kovulalı uzun seneler oluyordu, ama hala kovulduklarını ve bir daha hiç geri dönmeyeceklerini, bilmedikleri nedenlerden dolayı, bilmedikleri birileri tarafından ömürlerinin sonuna kadar bu çöle mahkum kalacaklarını kabullenmemişlerdi. Babaannem hala köydeki evinin anahtarlarını bazen koynunda, bazen sandığında saklardı. Her yaz, sıcaktan asfalt yol buğulanırken dağlarda şimdi çiçekler açtığını, elmaların ziyan olacağını, kedinin aç susuz ne yapacağını düşünürdü. Babaannem kışları daha mutlu olurdu ve hinkal da en çok kışları hazırlanırdı, dedem kışları hep geç kalırdı. Biz hasretle yemeği beklerdik, babaannem köyünü özlerdi, dedem koyunlarıyla otluktan dönerdi.
